Przypomina to skrolowanie TikToka i oglądanie innych shortsów, tylko przeniesione do rzeczywistości, a zarazem pokaz impro, podczas którego uczestnikom do słuchawki podaje się nowe zadania i wyzwania. Niektóre gagi podkreślone są zabawnymi efektami dźwiękowymi. Przedstawienie kończy się mocnym akcentem metateatralnym: zapala się światło robocze i zaczyna się demontaż scenografii, z jednoczesnym wynoszeniem jej elementów wraz ze scenografią z archiwalnych przestawień teatru (rozpoznałem na przykład ogromne masko-głowy pucołowatych bobasów ze Snu nocy letniej Pawła Świątka). Okazuje się, że tak naprawdę (cokolwiek by to w tej sytuacji znaczyło) jesteśmy na próbie, na której jednak nie pojawił się reżyser. A tak w ogóle, to chyba od samego początku go nie było. Czy w ogóle istnieje?