Instytut

Spektakl powstał w ramach SCENY INICJATYW AKTORSKICH. Scena Bunkier jest między innymi miejscem prezentacji przedstawień, których pomysłodawczyniami, pomysłodawcami są aktorki i aktorzy naszego teatru. Podążając za ideą „teatru wielu głosów, różnych spojrzeń”, inicjatywy aktorskie dają możliwość naszym artystom zaprezentowania własnego punktu widzenia świata i sztuki oraz wyrażenia indywidualnej ekspresji wybranych przez siebie utworów.

„Instytut” to jest powieść, która ma długą historię. Napisałem ją po raz pierwszy 12 lat temu, potem było drugie wydanie, w którym znacząco ją poprawiłem. Kiedy zaczęła się pandemia, to oczywiście miałem taką myśl, że teraz wszyscy będą trochę jak bohaterowie „Instytutu”. Dodatkowo dość szybko pojawiła się narracja spiskowa – plandemia i tak dalej. To tym bardziej się kojarzyło z „Instytutem”, z uwięzionymi bohaterami i „Onymi”, którzy są sprawcami ich zamknięcia.

To było mieszkanie imprezowe. Ściągali tam ludzie z całego miasta na bifory i aftery, bo mieściło się w dobrej lokalizacji i można w nim było spotkać sporo fajnych osób. Pewnego razu pomyślałem – co by się stało, gdyby nas ktoś zamknął od zewnątrz, gdybyśmy nie mogli wyjść? Szybko zrozumiałem, że nic by się nie stało, bo przecież Instytut jest na parterze. A co by było, gdyby był na czwartym piętrze tej kamienicy? Albo gdyby ktoś zamknął kratę oddzielającą korytarz od schodów? Tak, mówiąc w skrócie, wymyśliłem „Instytut”.

„NIE WIEM KIM SĄ »ONI«. NIE POTRAFIMY NAWET SIĘ DOMYŚLIĆ. MOGĄ BYĆ NASZYMI SĄSIADAMI. MOGĄ BYĆ DAWNYMI ZNAJOMYMI, KTÓRYCH KIEDYŚ NIECHCĄCY SKRZYWDZILIŚMY, BYŁYMI DZIEWCZYNAMI, CHŁOPAKAMI, MĘŻAMI, RODZINĄ...”

Fragmenty powieści „Instytut” Jakuba Żulczyka/ (c) Jakub Żulczyk/Syndykat Autorów
– Agencja Literacka i Scenariuszowa oraz wydawnictwo Świat Książki, Warszawa 2016

Premiera

7 stycznia 2022 r.

Scena

Scena Bunkier

Czas

90 MIN (BEZ PRZERWY)

Wiek widzów

+16

Uwaga! W spektaklu pojawia się motyw alkoholu, wulgaryzmy, a na scenie są palone papierosy

Kiedy gramy?

1.02 / niedziela

16.00

„(…) potrafi rozśmieszyć, a nieraz też skłonić do refleksji. Działa jak dobrze skrojone kino gatunkowe, z rozwiązaniami z którymi teatr, moim zdaniem, mógłby częściej eksperymentować”.

Henryk Mazurkiewicz, teatralny.pl