Stary świątkarz Jasiek próbuje dokończyć swoje ostatnie dzieło – figurkę Chrystusa do przydrożnej kapliczki. Ale struganie jakoś mu nie idzie. Zaczyna rozmowę z rzeźbionym przez siebie Zbawicielem, która przeradza się w spowiedź z nieudanego życia. Przysłuchują się jej stojące na półkach rzeźby świętych, które, niezadowolone ze swoich koślawych, drewnianych wcieleń, domagają się kary piekła dla Jaśka – swojego twórcy.

„Spowiedź w drewnie” to przejmujące studium twórczego niespełnienia, w którym nie brakuje jednak elementów ludowego humoru. To opowieść o relacji między artystą i jego dziełem. A także refleksja nad losem lalkarza, bo przecież największym, artystycznym marzeniem Jaśka było uchwycenie tego, co stanowi istotę teatru lalkowego – ruchu w statycznej rzeźbie.
Sztukę napisał Jan Wilkowski (1921-1997) – wszechstronnie utalentowany artysta, który wywarł bardzo duży wpływ na polski teatr animacji.

„Spowiedź w drewnie” powstała z jego fascynacji gawędami beskidzkiego rzeźbiarza ludowego Jędrzeja Wowry (1864-1937). Ów niepiśmienny twórca drewnianych ptaszków i świątków przeszedł do historii polskiej sztuki przede wszystkim jako autor figurki Chrystusa Frasobliwego.

Kielecką realizację dramatu cechuje charakterystyczny dla tutejszego regionu koloryt. Tekst Wilkowskiego został przełożony na gwarę świętokrzyską, a odtwórcą roli Jaśka jest były student Wilkowskiego – Zdzisław Reczyński.