9978

ROHTKO


Kup bilet

OPIS SPEKTAKLU

W 1999 roku magazyn New Scientist dowodził, że tekst pisany może zostać zrozumiany nawet jeśli przestawimy litery wewnątrz słowa, o ile pierwsza i ostatnia litera pozostaną na swoich miejscach. Ten mały słowotwórczy przekręt, widoczny w ROHTKO na poziomie tytułu, wyznacza jednak szerszy horyzont trudnych związków realności z fejkiem. Bo czy sfałszowany obraz może wywoływać prawdziwe emocje? Albo czy możliwe jest, by oryginalny obraz powodował jedynie fejkowe wzruszenia? Co decyduje o wartości sztuki? Czy dobra sztuka może być tania? Co to jest dobra sztuka? Co to jest sztuka? I po co jest?

Alternatywnych odpowiedzi można szukać w chińskiej koncepcji shanzhai, o której pisał teoretyk kultury Byung Chul Han, a która neguje arbitralny podział na kopię i oryginał. W świecie sztuki i w świecie w ogóle. Odpowiedzi można szukać w chińskiej koncepcji shanzhai, o której pisał teoretyk kultury Byung Chul Han, a która neguje arbitralny podział na kopię i oryginał. W świecie sztuki i w świecie w ogóle. Podział zakładający, że oryginał to pierwotne rezyduum prawdy, wartości i wyjątkowości, a kopia to byt bezwartościowy, symulakrum, podróbka. Chińska myśl prowadzi w innym kierunku – bliskim temu, o który paradoksalnie zahacza myśl Rothko – malarza, który nie namalował obrazu sprzedanego za 8,5 mln dolarów. Malarza, który mówił, że jeśli coś jest warte, by zrobić to raz, jest warte by robić to wiele razy. I który nienawidził urynkowienia sztuki, będąc jednocześnie najlepiej sprzedającym się współczesnym malarzem.

Jeden z twórców związanych z grupą Fluxus – Robert Filliou – powiedział kiedyś, że sztuką jest to, co artysta nazwie sztuką. Tyle tylko, że rynek dyktuje dziś inne warunki – sztuką staje się raczej to, co kurator / galerzysta / kolekcjoner / influencer / twórca NFT / biznesmen / nabywca nazwie sztuką. Ale istnieje też bardziej kontrkulturowa koncepcja sztuki, w myśl której sztuka to doświadczenie polegające na spotkaniu żywego ciała ze światem.

Świat ROHTKO stawia pytanie o relacje między oryginałem i kopią, realnym i wirtualnym, między „nażywością”, zapośredniczeniem i reprezentacją. Materialność cechująca tradycyjny świat sztuk wizualnych spotyka się tu z filmowym zapisem rzeczywistości i światem wirtualnym oraz zderza z ulotnością performansu i śmiertelną naturą teatru, w który – jak w ludzkie ciało – wpisana jest śmierć.

 

Spektakl powstaje w koprodukcji z Teatrem Dailes w Rydze.

Dofinansowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

 

 

REALIZACJA

REŻYSERIA:
Łukasz Twarkowski

TEKST I DRAMATURGIA:
Anka Herbut

SCENOGRAFIA:
Fabien Lede

KOSTIUMY:
Svenja Gassen

CHOREOGRAFIA:
Paweł Sakowicz

MUZYKA:
Lubomir Grzelak

WIDEO:
Jakub Lech

ŚWIATŁA:
Eugenijus Sabaliauskas

ASYSTENTKA I ASYSTENCI REŻYSERA:
Mārtiņš Gūtmanis, Diāna Kaijaka, Adam Zduńczyk

ASYSTENT KOSTIUMOGRAFKI:
Bastian Stein

ASYSTENTKA DRAMATURŻKI:
Linda Šterna

ASYSTENT WIDEO:
Adam Zduńczyk

EKIPA MUESUM:

Operatorzy kamer: Arturs Gruzdiņš, Jonatans Goba
Dział dźwięku i wideo: Uldis Grass, Didzis Cielava, Māris Butlers, Maciej Przybylski, Konrad Stempień
Rekwizytorki: Zenta Boboviča, Annika Auziņa, Halina Rimpler
Garderobiana: Gabriela Niekrawiec
Dział światła: Dainis Sumišķis, Arnis Odnakišs, Kristaps Kukša, Tomasz Ordaszewski, Jan Pydych
Obsługa sceny: Mārtiņš Vilumsons, Rūdolfs Štrāls, Valters Zeltiņš, Ignats Rogozins, Pāvels Busigins, Roberts Rudzītis, Dāvis Rābants, Jānis Jugno, Mārtiņš Solovjovs, Grzegorz Romanowski, Zbigniew Kuleczko, Arkadiusz Kulasza, Alexander Wodecki, Piotr Kajdrys

TŁUMACZKA TEKSTU:
Ingmāra Balode

TŁUMACZKI NA PRÓBACH:
Diāna Kaijaka, Elza Marta Ruža

INSPICJENTKA:
Indra Laure/Iveta Bosa/Urszula Kraska

PRODUCENTKA:
Ginta Tropa

WSPÓŁPRACA KURATORSKA:
Michał Rogulski

OBSADA

Juris Bartkevičs
Kaspars Dumburs
Ērika Eglija-Grāvele
Yan Huang
Andrzej Jakubczyk (Teatr im. J. Kochanowskiego w Opolu)
Rēzija Kalniņa
Katarzyna Osipuk (Teatr im. J. Kochanowskiego w Opolu)
Artūrs Skrastiņš
Mārtiņš Upenieks
Vita Vārpiņa
Toms Veličko
Xiaochen Wang

PREMIERA:
12 MARCA 2022 r. –  Teatr Dailes w Rydze (Łotwa)
9 KWIETNIA 2022 r. – Teatr im. Jana Kochanowskiego w Opolu (Polska)

CZAS TRWANIA:
220 minut (z przerwą)

Spektakl będzie grany z napisami w języku polskim.

Uwaga! W spektaklu wykorzystywane są światła stroboskopowe i głośna muzyka, a na scenie palone są papierosy.

fot. Artūrs Pavlovs / Teatr Dailes w Rydze