Sy­tu­acja po­li­tycz­na i kon­tekst hi­sto­rycz­ny na świe­cie sta­ły się szcze­gól­nie wraż­li­we i roz­wi­bro­wa­ne. DZIŚ – zda­je się być nie­bez­piecz­ne i nie­prze­wi­dy­wal­ne. Zno­wu za­ro­iło się od uzur­pa­to­rów i ty­ra­nów. I choć ci któ­rych zna­my to już cał­kiem do­ro­słe osob­ni­ki do­ka­zu­ją­ce w swo­ich pia­skow­ni­cach, to w wy­lę­gar­niach cze­ka­ją nowi…

Przy­wy­kli­śmy… Jak to przy­wy­kli­śmy…? Dla­cze­go tak bar­dzo lu­bi­my i da­je­my się oma­mić ty­ra­nom, po­li­tycz­nym oszo­ło­mom, psy­cho­pa­tom. W imię na­tu­ral­nej se­lek­cji dzie­jo­wej? 

Nasz spek­takl stwo­rzo­ny jest w ję­zy­ku, któ­ry ma am­bi­cję wy­na­leźć się na nowo, uży­wa­jąc do tego ge­no­ty­pu, jaki dają mu dwie współ­two­rzą­ce pro­jekt sce­ny  – Gru­pa Co­in­ci­den­tia i Te­atr CHO­REA. W na­szym ję­zy­ko­wym DNA znaj­dą się za­tem chro­mo­so­my te­atru for­my, la­lek i ra­dy­kal­ne­go te­atru punk roc­ko­we­go, skłon­ne­go do do­słow­no­ści i ka­ry­ka­tu­ry, oraz te­atru ru­chu z jego me­ta­fo­ry­ką i po­ety­ką, zdol­ną opo­wia­dać mię­dzy sło­wa­mi za po­mo­cą cia­ła i mu­zy­ki. Czę­ścią tego ję­zy­ka jest też mu­zy­ka re­ali­zo­wa­na na żywo, po­sze­rza­ją­ca for­mu­łę te­atru o kom­po­nent kon­cer­to­wy.

Na­szą in­ten­cją jest do­ko­na­nie ge­stu ra­dy­kal­ne­go po­przez te­atr for­my – so­czy­sty, na­pę­dza­ny eks­pe­ry­men­tem. Od­waż­ny i za­an­ga­żo­wa­ny. Al­fred Jar­ry – au­tor i ad­op­to­wa­ny przez nas oj­ciec po­my­słu (ad­op­to­wa­ny bez wy­raź­nej zgo­dy, umarł bo­wiem mło­do w roku 1907), któ­ry swo­im dzie­łem wy­wo­łał nie­po­kój w swo­ich cza­sach – jest dla nas in­spi­ra­cją i nie­do­ści­głym wzo­rem.

Ele­men­ty wraż­li­we w spek­ta­klu…? Wul­gar­ny ję­zyk praw­da, obrzy­dli­stwa, ohyd­na po­li­ty­ka, nie­wraż­li­wość spo­łecz­na bo­ha­te­rów, per­wer­syj­ne środ­ki wy­ra­zu, brak po­wa­gi, ab­so­lut­na igno­ran­cja wo­bec es­te­ty­ki, za­mi­ło­wa­nie do eks­kre­men­tów, por­no­gra­ficz­ny sto­su­nek do świa­ta, pa­ser­stwo, su­te­ner­stwo, ustaw­ki, zbrod­nie, mor­dy, obi­ja­nie mor­dy, za­pi­ja­nie mor­dy, za­pi­ja­nie smut­ków i tego typu…