Przeczytać Mickiewicza – to jedno. Zrozumieć Mickiewicza – to drugie. Ale usłyszeć Mickiewicza, to coś jeszcze zupełnie innego.
Osobiście, po dwóch latach spędzonych na pracy nad “Dziadami”, mam wrażenie, że są one wielką partyturą. Ta muzyka ukryta jest w słowach, to requieum dedykowane męczennikom “narodowej sprawy”.

Piotr Tomaszuk

Mamy więc intymny teatr Guślarza i wewnętrzny teatr Konrada, oba spięte niezwykłymi dźwiękami „starych” pogańskich pieśni i „nowych” rewolucyjnych arii operowych, ale na poziomie emocji odległe! Tomaszuk jest skupiony, wyciszony, delikatny – Konrad jest głośny, agresywny i dopiero w finale natchniony. Ma to oczywiście swój sens, ale też rodzi w odbiorcach pewien dysonans. Chyba teatr Guślarza jest ciekawszy niż teatr Konrada, mimo iż to aktor wypowiada romantyczny sen reżysera o rozpaczy i miłości! Chciałoby się dłużej być w świecie rozmarzonego artysty, który od czasu do czasu siada do instrumentów, a krócej w świecie hałaśliwego więźnia i jego upiorów. Teatr Guślarza, choć minimalny, ma więcej barw i odcieni, teatr Konrada, choć na całą scenę, jest monochromatyczny i dość monotonny, mimo że na koniec rozświetlony mistycznym promieniem.

Jacek Kopciński

Miesięcznik “Teatr”

DZIADY – NOC DRUGA

Adam Mickiewicz

Inscenizacja i reżyseria:
Piotr Tomaszuk

Scenografia:
Mateusz Kasprzak

Muzyka:
Jacek Hałas

Wykonanie partii instrumentalnych:
Adrian Jakuć-Łukaszewicz
Piotr Tomaszuk

Zdjęcia:
Wojciech Ziemski

Obsada:

Rafał Gąsowski
Dariusz Matys
Monika Kwiatkowska
Sylwia Nowak/Kaśka Wolak
Bartek Olszewski
Vitalij Kuprianov/Piotr Łasiewicki
Piotr Tomaszuk

premiera: 27 maja 2017, Teatr Wierszalin w Supraślu
czas trwania: 100 min. (bez przerwy)

mkidn_01       it logotyp+       Klasyka_Zywa_logo       logo-herb