Panny z Wilka

Premiera: 21 marca 2009

Duża Scena

wg Jarosława Iwaszkiewicza

A ty czekasz, ty czekasz na jedno,

co twe życie wzniesie nieskończenie

na wielkie, niezwykłe zdarzenie,

na kamieni nagłe przebudzenie,

na głębie, co u nóg twych legną.

Zmierzchają na półkach twoich,

rzędy ksiąg w brąz oprawnych, złoconych,

a ty myślisz o krajach zwiedzonych,

o obrazach, o strojach

kobiet znów utraconych.

I wiesz nagle: to już kiedyś było.

I podnosisz się. I staje w twych progach

Jakiegoś roku co minął,

Postać, Modlitwa, Trwoga

R.M. Rilke

Jedno z najwybitniejszych osiągnięć polskiej prozy – genialne opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza „Panny z Wilka” pierwszy raz na deskach teatru!

Wilko to dawny szlachecki dworek gdzie przebywa na wakacjach pięć sióstr. Pewnego dnia, po ponad piętnastu latach nieobecności pojawia się tam Wiktor Ruben. Odżywają dawne wspomnienia, nigdy nie nazwane uczucia i namiętności. Każdy z bohaterów tej opowieści ma swoją tajemnicę. Każdy coś stracił, za czymś tęskni. Pamięć idealizuje, ale też kaleczy i przekształca wspomnienia. Wycięto wiele drzew, Wilko już inaczej pachnie i innymi mieni się kolorami. Podróż Wiktora, jego ruch stają się metaforą ucieczki przed śmiercią. Ale ruch okazuje się pozorny. Wiktor powoli zaczyna rozumieć, że przeszedł już to miejsce gdzie powinno być życie, że rozminął się ze światem. Rozpoczyna się fascynująca opowieść o przemijaniu, połączona ze zmysłową afirmacją życia. Opowieść o świecie ufundowanym na odwiecznej grze miłości i śmierci. Opowieść, która tak naprawdę nigdy się nie kończy, tylko się zmienia, „przełamuje”, tak jak lato, które przełamało się w Wiktorze. Wobec nieuchronności losu, nieumiejętności pogodzenia się z dojmującą obecnością śmierci, niewiary w owo iwaszkiewiczowskie „uspokojenie” (serenite) pozostaje tylko jedno – szukanie piękna. Zaklętego choćby w pozorze miłosnego spojrzenia, w wspomnieniu dotyku skóry, w obrazie kąpiącej się kobiety, w zapachu jedzonych na śniadanie zielonych ogórków. Tylko to piękno jest okrutne i kaleczy świat, tak samo jak pamięć, miłość i sztuka.

Reżyseria i scenografia: Tomasz Konina

Muzyka: Radosław Wocial

Kostiumy: Zofia de Ines

Obsada:

Stanisław Kraska
Tomasz Masłowski
Aleksander Anczurowski

Witold Janiszewski

Zbigniew Kuleczko.

Asystent reżysera i inspicjent: Justyna Bartman

czas trwania – 120 min.