Bullerbyn. O tym jak dzieci domowym sposobem zrobiły sobie las i co z niego wyrosło

Premiera: 24 września 2011

Duża Scena

Autor: Tomasz Śpiewak
Inspirowane „Dziećmi z Bullerbyn” Astrid Lindgren

Osady Bullerbyn – której nazwę można by przetłumaczyć jako „Hałasowo” - nie znajdziemy na żadnej mapie Szwecji, ale mali bohaterowie mieszkający w jej trzech zagrodach są przyjaciółmi dzieci niemal na całym świecie. I wcale się nie starzeją, choć od pierwszego wydania książki Astrid Lindgren minęły 64 lata. Na potrzeby opolskiego przedstawienia powieścią zainspirował się Tomasz Śpiewak, a rzecz reżyseruje Anna Smolar (wspólnie z Agnieszką Holland wyreżyserowała w Opolu „Aktorów prowincjonalnych”). To jej pierwsze przedstawienie dla młodych widzów.

- Nie znałam tej książki, we Francji, gdzie się wychowywałam, nie jest ona tłumaczona – mówi Anna Smolar. – Przeczytałam ją dopiero pół roku temu, gdy Tomasz Konina zaproponował mi realizację przedstawienia w Opolu. Byłam akurat w 6 miesiącu ciąży i zaczytywałam się w książkach na temat dziecka, jego wyobrażeń, symboliki, która w jego poznawaniu świata odgrywa ogromną rolę i jest czymś naturalnym. Pomyślałam, że to może być bardzo ciekawe wyzwanie teatralne, które skłoni do postawienia na nowo pytań o to, jaki dialog chcemy tworzyć z widzem.

Tytuł opolskiego przedstawienia brzmi: „Bullerbyn. O tym, jak dzieci domowym sposobem zrobiły sobie las i co z niego wyrosło”.
- Bohaterowie Astrid Lindgren żyli na wsi, wśród otaczającej przyrody, wśród kur, królików, świnek i krów – mówi Anna Smolar. – My zapraszamy dzieci w świat, w którym przyroda nie jest już czymś danym, oczywistym i bezpiecznym. U nas jest to świat, z którego przyroda właściwie zniknęła. I cała zabawa polega na tym, że trzeba ten świat odtworzyć. Świat dzieciństwa, świat przyrody, ciepła domowego i rodzicielskiego. Nasza szóstka dzieci – Lasse, Bosse, Olle, Anna, Lisa i Britta – snuje opowieść o tym, jak odtworzyć las, jak go zbudować na nowo. Między wierszami stawiamy pytania o przyrodę, która kiedyś była nieograniczonym placem zabaw, a dzisiaj jest zagrożona.

Scenografię do przedstawienia robi Anna Met, inspirując się trash artem, czyli sztuką tworzoną ze śmieci, z odpadków: butelek, puszek, folii. Idziemy tropem dziecka, które tworzy świat od zera i nadając przedmiotom nową funkcję – w tym przypadku bawiąc się surowcami wtórnymi.

- Chodzi nam o tęsknotę za przyrodą – mówi Anna Smolar. – Nas, żyjących w mieście, gdzie przyroda jest dostępna w ograniczonych przestrzeniach. W „Dzieciach z Bullerbyn” to królestwo jest nieskażone, a dzieci mogą zdobywać przyrodę nie napotykając żadnych barier. To jest coś, co już nie istnieje. W dzisiejszym świecie przyroda staje się dobrem naznaczonym katastrofami i innymi lękami.. Nasze przedstawienie jest zaledwie inspirowane książką. Odnajdziemy dobrze nam znane postaci, ale wrzucone w nowy kontekst. Obserwujemy szóstkę dzisiejszych dzieci, które się bawią w Bullerbyn.

Choć bohaterami opowieści są dzieci w wieku 6-9 lat, twórcy zapraszają do obejrzenia przedstawienia wszystkich, także dorosłych. – Chcemy zbudować ten spektakl tak, by na scenie spotkały się wrażliwości dziecka i dorosłego – mówi Anna Smolar. – każdy znajdzie tu swoje własne obsesje. Mamy z jednej strony dzieci zapędzone w nieustającą zabawię, a z drugiej strony coś na kształt podróży w głąb tego wiecznego dziecka, siedzącego w każdym dorosłym, ale często tak głęboko ukrytego, że trzeba się dokopać do jego śmiechu i melancholii.

Reżyseria: Anna Smolar
Dramaturgia: Tomasz Śpiewak
Scenografia: Anna Met
Muzyka: Jan Duszyński
Choreografia: Dominika Knapik
Światła: Rafał Paradowski

Obsada:

Jarosław Dziedzic (gościnnie)

Inspicjent – sufler: Justyna Bartman