Srebrne Tsunami – pożegananie z tytułem

Biały rasista raczej nie ma szansy zostać czarnym.

Męski seksista raczej nie podda się operacji zmiany płci.

Jednak każdy wiekista będzie kiedyś stary.

Jak nasze społeczeństwo, które pod fasadą szacunku dla siwej głowy i podziwu dla dziarskich dziadków, skrywa uczucia o wiele bardziej skomplikowane i o wiele mniej przyjemne, poradzi sobie z własną starością?

Według prognoz ONZ ludzie powyżej 60. roku życia będą w roku 2050 stanowić powyżej 30% populacji Europy, najszybciej starzejącego się kontynentu na Ziemi. Zjawisko to nazywane jest SREBRNYM TSUNAMI i wpłynie nie tylko na rozwój gospodarki senioralnej czy zmiany w systemach emerytalnych, ale może też doprowadzić do głębszych zmian społecznych i kulturowych, nadając mu wymiar niemal apokaliptyczny. Czy rzeczywiście będziemy mieli do czynienia z kataklizmem, który spowoduje radykalną przemianę świata jaki znamy?

Powstały na potrzeby spektaklu tekst podzielono na trzy części. Pierwsza z nich dotyczy relacji starzejącego się syna opiekującego się swoim ojcem, paradoksów jakie rodzi ciągłe wydłużanie się spodziewanej długości życia oraz możliwego kształtu gospodarki opartej na seniorach. Część druga jest skupiona wokół fenomenów pamięci wieku dojrzałego, związanych z nadmiarem, brakiem i fałszowaniem wspomnień, ich zanikaniem lub uporczywym trwaniem pomimo zmian zachodzących w układzie nerwowym. Część trzecia zaś skoncentrowana została wokół oswajania śmierci przez odwołanie do fascynujących procesów biologicznych zachodzących w ludzkim ciele i radzenia sobie ze śmiercią w świecie zwierząt.